Verdronken bladzijdes

In de plaatselijke kringloopwinkel pakte ik Wreck This Journal uit de boekenkast. Een boek dat je moet besmeuren, bekliederen en verknippen. Dit alles zorgt ervoor dat je creatiever wordt. Zo is althans de belofte. De vorige eigenaresse had er al een begin mee gemaakt. Lisanne heette ze, las ik voorin het boek.

Op 1 pagina moest ze heel vaak hetzelfde woord opschrijven. Ze had het woord lief uitgekozen dat ze zeker 130 keer in lieflijk handschrift had opgeschreven. Ook haar boodschappenlijstje had ze erin geplakt, precies zoals het boek haar opdroeg.

Lisanne had kattenbakzooi nodig. En schoonmaakmiddelzooi.

Vlak naast me stond een blond jongetje verlekkerd naar de Donald Ducks te kijken die verspreid op de brede vensterbank lagen. In zijn rechterhand een blauw-geel plastic autootje. Oma, mag ik deze!?,” schreeuwde hij, terwijl hij met zijn linkerhand een Donald Duck oppakte.

Om de hoek kwam een stijlvolle vrouw aangelopen met een grote ronde bril met grijs montuur. “Nee, jullie mogen allebei 1 ding uitzoeken,” instrueerde ze.

“Maar deze is maar zo klein!,” probeerde het krullenkoppie nog. Maar oma was alweer verdiept in een spanninsgboog van Simone van der Vlugt. Eén van de vele boeken die zij had weten te bemachtigen.

Ineens schrok ze op. ‘”Onee, waar is Salo nou weer?”

Maar het blonde krullenkoppie had geen oog voor zijn wegrennende broertje Salo. Hij hield nog steeds stevig zijn twee schatten vast. De auto en het tijdschrift.

Toen oma terugkwam met Salo naast haar, zat het blonde krullenkoppie toch nog iets dwars.

“Oma,” merkte hij op, kijkend naar de stapel boeken in haar handen. “Waarom mag jij wél meer dingen uitzoeken?!” 

Oma begon te stotteren. “Nou, ik eeh… ik….”

Ze herpakte zich.

“Ik koop ook voor jullie hoor!,” zei ze met ferme stem waar niks meer tegenin te brengen viel. “Leg die auto maar terug. Je hebt toch al genoeg autootjes.”

“Okeeee…,” verzuchtte het jochie. “Dan leg ik déze wel terug”, waarop hij het tijdschrift terug legde.

Samen togen ze naar de kassa.

Ik bladerde nog even door in het besmeurde boekje. Goh, Lisanne was er inderdaad creatief van geworden.

Op een pagina moest je manieren verzinnen om het dagboek te slopen. Lisanne had bedacht:

Uit een flat gooien.

In de kattenbak leggen.

Meekoken in een pan tomatensoep.

Ik zag het al helemaal voor me. Het boek drijvend in een rode pan soep. En dan lekker roeren met de pollepel.

Kijkend hoe alle bladzijdes langzaam zouden verdrinken.

 

 

(Photo by Patrick Tomasso on Unsplash)

Wacht niet totdat je álles kunt

Hier moest ik zo om lachen vandaag.
Een fragment van Ed Sheeran waarin hij laat zien dat je slechts 4 akkoorden hoeft te kennen op de gitaar. Daarmee kun je (praktisch) álle nummers spelen die je maar wilt.
Vaak denken we dat we jarenlange studie nodig hebben voordat we ‘iets’ kunnen. Maar dat is alleen maar gedacht vanuit perfectionisme!

Natuurlijk word je steeds beter naarmate je langer oefent. Maar na dit fragment heb je echt geen excuses meer (‘ik ben te oud,’ ‘ik heb geen tijd’ etc).

Neem je dromen serieus

Citaat

“Als je een passie hebt, neem die serieus. Later zal blijken of je talent en mogelijkheden hebt, maar neem je dromen serieus. Anders verbrand je van binnen. Het leven loopt zoals het loopt en veel hangt af van toeval. Maar dat is geen reden om niet te streven naar het ultieme.”

(Suzanne Jansen in De Volkskrant)